İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın kafasında şiddetli bir iz mevcuttu. Savaşta başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Kavga sırasında ağır izler almış mültecilerin şifa gören Danca kurumunda birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması bekleniyordu sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog pedagogu çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, durumu görüşmek için oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.

Aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk düştü, “Muallim!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben çorap giymiştim. Dede, terlikle geldi. Yeleğin üzerine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe kadar uzamış giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu gizli sır kavramaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın sık sık evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hâlâ gözleriyle gözü açık şekilde uyurken gece altını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanarak odadan çekilmek istedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla onayıyla Rahman’ın birkaç psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koridorda koşarken kapıya. Yaralanmadı fakat hissi acı duydu, samimi uzun ağladı. Rahman’ı avutmak amacıyla elinden tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan aldım, birkaç kitap aldı okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. O çocuk, farklı renklerde küçük kalemlerle bir karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, uyumak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda göreve başladım. O çocuk bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır ile karşılaştım. Beni fark etti, “Muallim!” diyerek elime sıkıca çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü sinirlendi; benden saklamadı. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına sorumsuzca polis kayda kayda alınmış. Ailesinden kurtarılıp sorunlu çocukların bakıldığı bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşılık o çocuğu kurtaramamış olduk.